Joost, zo heet ik. Vroeger dachten ze dat de duivel Joost heette. Ja, heus. Zoek het maar op, het staat vast ergens op het internet. Ik weet niet heel goed of ik daar trots op moet zijn. Voor de rest heb ik geen namen, op mijn post staat een eenzame J. voor mijn achternaam.

Ik woon op 30 vierkante meter in Tilburg, op een zolder. Ik leef in permanente staat van wanorde en daar ben ik vrij gelukkig mee. Mijn slaapbank heeft een jaren 80-motief en mijn kast een gordijn. En er hangt een oud, Russisch icoon aan mijn muur. Een keizer, denk ik.

Ik doe dingen omdat je dingen doet. Zoals journalistiek studeren. Het is een mooi bestaan. Je houdt er hele mooie vriendschappen aan over. Ik schrijf soms zomaar eens wat in het wilde weg, dat mag wel toch? Ik heb meer dan de helft van mijn kindertijd lezend doorgebracht.

Mijn liefde voor muziek is niet clichématig groot edoch van flink formaat. Ik geloof dat ik edoch verkeerd gebruikt heb, maar dat is niet zo erg, omdat het er wel mooi uitziet!

Ik heb een maag die rommelt, oren die horen, ogen die zien, tanden die bijten en kiezen die kauwen. Ik ben dus net een echt jongetje.