Robbert Jan | Fakers en vintage porno
12-03-2010 | columns | Column | Robbert Jan

Mijn ouwe trouwe PC. Bijna vijf jaar geleden zette ik hem in de berging, na zes jaar trouwe dienst. Toen ik van de week even wat muziek nodig had uit een van mijn eerste solovoorstellingen sleepte ik hem maar weer eens naar mijn appartement. Ik zeg ‘sleepte’ want tegenwoordig is zo’n handige, compacte laptop de normaalste zaak van de wereld, maar ooit was er een tijd dat onze dierbare digitale contacten ontsloten moesten worden via een koeizwaar lomp vehikel.

Ik drukte op de enorm grote powerknop en met het geluid van een opstijgend vliegtuig zwengelde het apparaat zich een soort van aan. Ooit nam ik genoegen met een lange opstart tijd en de restrictie van hooguit twee programma’s draaien op hetzelfde moment. Dan sloot ik explorer gewoon af als ik msn wilde gebruiken en Word al open had staan. Het leek een halve eeuw geleden. En na niet minder dan twaalf minuten verscheen hij daar, mijn desktop; een woud van mapjes en files door elkaar heen.

De digitale variant van de aloude rommelzolder.

Allerlei mapjes met obscure namen als ‘tijdelijke docjes’ en ‘rotzooi’ die ooit zo current waren. Een hele oude versie van msn die ik ooit zo’n verbetering vond ten opzichte van ICQ. Ik was eigenlijk op zoek naar muziek maar de aanblik van al die herinneringen nodigden er enorm toe uit om eens een middagje te grasduinen in die stokoude enen en nullen. Zo stuitte ik op een map met doorgestuurde foto’s van jongens waar ik ooit mee chatte, een hilarische verzameling van volstrekt ongeloofwaardige plaatjes, maar dat wist je toen nog niet.

Nee joh, fakers bestonden wel maar je ging er niet van uit.

Als je het nu ziet, snap je niet dat je er ooit in bent getrapt. Patrick22 uit Amsterdam zag er waanzinnig uit, maar wilde nooit daten. Ik zie nu dat dit komt omdat hij verdomd veel lijkt op een jonge Christian Bale. Sterker nog, het is hem! En Harold uit Helmond, u snapt dat ik dit niet verzin, die een batterij aan foto’s stuurde, was een jongen die ik later verdacht vaak in pornofilms voorbij zag komen. Nu kan het zo zijn dat Harold het Helmondse is ontworstelt voor een internationale pornocarrière waarbij hij vloeiend Tsjechisch heeft leren spreken, maar ik denk van niet.

Porno! Ik klikte op mapjes met volstrekt algemene namen als ‘extra’ en ‘overigen’ en vond daar mijn selectie van downloads uit de tijd dat je nog nauwelijks hele pornofilms kon vinden en het dus moest doen met series fragmentjes van 15 tot 20 seconden. Dat was aftrekken met startonderbreking kan ik u wel vertellen of zoals een vriendje van mij het noemde, etapperukken. Heerlijk om te zien waar ik het toen mee moest doen. Slecht nagesynchroniseerd nepgenot en apathisch tegen elkaar aanwrijvende bleke Polen.

Het is een wonder dat ik toen orgasmen had.

Drie uur later na een veelvoud aan foto’s van feestjes en slecht geschreven oude teksten die nooit een voorstelling gehaald hebben, kwam ik tussen de mapjes hitzone 1 tot en met 30 bij het mapje ‘showmuziek 2001’. Ik kopieerde de inhoud naar een usb-stick, sloot mijn PC weer af en toen ik hem niet lang daarna weer in de berging zette, had ik zo’n melancholisch nostalgisch gevoel. Vroeger was alles anders, ging alles trager, kon je maar met twee mensen chatten want anders liep je PC vast, porno was schaars en chatjongens leken nog op Tsjechische pornosterren. Wat was dat een mooie tijd…


Meer columns van Robbert Jan hier >>>