'Homofobie in voetbal is achterhaald'
13-06-2010 | Columns | Ingezonden

Het WK-voetbal in Zuid-Afrika vormt de bekroning van de acceptatie van de gekleurde voetballer. De sociale acceptatie van de homoseksuele voetballer lijkt echter verder weg dan ooit ...

Het is nog geen dertig jaar geleden dat Stanley Menzo, de gekleurde keeper van Ajax, bananenschillen naar zijn hoofd geslingerd kreeg. Van sommige tribunes rolden hatelijke oerwoudgeluiden naar beneden. De tijden veranderen gelukkig. De KNVB en de voetbalclubs hebben de afgelopen decennia passende maatregelen genomen tegen racisme.

Een maand geleden behaalt FC Twente voor het eerst in zijn geschiedenis het kampioenschap van de Nederlandse Eredivisie. De gekleurde spelers van het elftal zijn - samen met hun medespelers - de helden van heel Oost-Nederland. Knuffels en een oprechte verbondenheid van de spelers en supporters spatten van de tv-schermen en de krantenpagina's. Het enthousiasme weerspiegelt de open clubcultuur die FC Twente nu zoveel succes brengt.

Op het WK Voetbal in Zuid-Afrika heerst eenzelfde sfeer. Voor het eerst in de geschiedenis vindt een wereldwijd sportevenement op Afrikaanse bodem plaats. Hiermee is de gelijkwaardigheid van de blanke en gekleurde voetballer voor eens en voor altijd bevestigd.

De acceptatie van de gekleurde voetballer staat nog in schril contrast met die van de homoseksuele voetballer. In de jaren tachtig en negentig kwamen scheidsrechters als John Blankenstein en Ignace van Swieten strijdbaar uit de kast. Ook enkele voetballers zoals Wensley Ton (Helmond Sport) en John de Bever (FC Dordrecht) kozen - zij het na hun actieve sportcarrière - voor openheid. Gek genoeg werd het daarna stil. Heel stil.

Hoelang nog kun je beter homo zijn in het Nederlandse leger dan in de voetballerij? De angst regeert. Uit eigen onderzoek blijkt dat de gemiddelde Nederlander vindt dat homo's er wel mogen zijn, maar dat ze in de sport niet al te zichtbaar mogen zijn. We hebben het over een grote groep die uitgesloten wordt; ruim tien procent van alle actieve sporters beschouwt zichzelf als niet-uitsluitend heteroseksueel.

Het is te gek voor woorden dat dit nog langer getolereerd wordt. Geen enkele betaalde voetbalclub wil als eerste en enige werk maken van de acceptatie van homo's. Waarom? Omdat de reacties van supporters, sponsoren en tegenstanders als een te groot afbreukrisico voor de club worden beschouwd! De KNVB is nu aan zet om met de Alliantie Gelijkspelen (een samenwerking van sport- én homo-organisaties) en met alle voetbalclubs beleid en acties op te zetten, waardoor de zichtbaarheid van homo's in het voetbal toeneemt.

Sport is een belangrijk bindmiddel. Daarvoor is een sfeer nodig die niemand uitsluit. Een open en uitnodigend sportklimaat betekent immers winst voor iedereen: meer spelplezier en leden, een positief imago en maatschappelijke waardering.

Laten we nu werk maken van een WK-voetbal dat ooit de ultieme bekroning is van de acceptatie van de homoseksuele voetballer. Daarvoor is nu een samenhangend beleid nodig. Denk aan de scholing van jeugdtrainers en aan een harde aanpak van homofobe uitlatingen. Denk ook aan de bescherming van rolmodellen en een krachtig voorbeeldgedrag van professionele spelers, bestuurders en trainers.

Ik droom van een spits die in de WK-finale onsterfelijk wordt omdat hij het winnende doelpunt maakt. Drie miljard fans juichen hem toe. Het feit dat hij toevallig op mannen valt is dan bijzaak.

Huub ter Haar werkt als communicatieadviseur aan de sociale acceptatie van homo's in de sport. Van zijn hand verscheen 'Gelijkspel. Portretten van homo topsporters' (link: http://www.uitgeverijpepijn.nl/item-552) en hij verzorgt de rubriek 'Uit de kast' in het sportmagazine Helden.

Meer columns van Ingezonden hier >>>