18-04-2012 | Gezondheid

Het voelde als het einde van de wereld. Dave was net een maand twintig toen hij erachter kwam dat hij hiv had opgelopen. Nu, drie jaar later, durft hij er steeds meer over te praten en vindt hij het vooral ook belangrijk dat anderen stilstaan bij de gevolgen van hiv. In drie interviews vertelt Dave over de besmetting, over de mentale klap en over het leven met hiv.

Waar kom je vandaan?
Ik ben geboren in Breda en daar woon ik al m’n hele leven. Voorlopig zal ik hier nog wel even blijven want het bevalt me prima. Ik ben op zoek naar iets voor mezelf, maar het is er nog niet van gekomen. Ik heb geen zin om alles achter te laten en ergens anders opnieuw te moeten beginnen. Hier heb ik m’n vrienden en m’n werk en dat bevalt goed. Het uitgaan is ook wel leuk, hoewel het veel van hetzelfde is. Gelukkig zijn er meerdere grote steden in de buurt.

Hoe was je coming out?
Ik heb er nooit problemen mee gehad. Ik was 12 toen ik uit de kast kwam. M’n moeder vroeg het gewoon. De eerste keer ontkende ik nog, maar snel daarna was ik er voor mezelf ook al uit. Thuis is daar nooit een probleem van gemaakt. Op een gegeven moment kreeg ik voor jongens gevoelens die ik eigenlijk voor meisjes zou moeten hebben. Ik had nog nooit van homo’s gehoord tot ik Big Brother Kelly op tv zag. Toen kreeg ik het idee dat ik eerst een meisje moest worden voordat ik op jongens mocht vallen. Mijn moeder heeft me gelukkig uitgelegd dat dat niet nodig is. Toen ik 16 was stond ik al in een homokroeg. En ik voelde me er ook thuis. Er gebeurde het een en ander en soms had ik voor een paar weken een vriendje, maar nooit iets serieus.


Hoe ben je besmet geraakt met hiv?
Dat vraag ik mezelf ook nog steeds af. Er waren wel seksuele contacten, maar ik ben altijd voorzichtig geweest. Tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet hoe, wanneer en van wie. Ik weet dat ik het in januari 2009 heb opgelopen. Het was een directe infectie. Dat houdt in dat de periode waarin je geïnfecteerd bent korter is dan een aantal maanden. In oktober was ik nog getest bij de GGD en in februari werd ik ziek.

Maar heb je alles dan wel echt veilig gedaan?
Voor zover ik weet was alles veilig. Maar je gaat wel terugdenken aan bepaalde momenten en je afvragen of misschien het condoom is geknapt, of dat iemand zei dat hij een condoom omdeed, maar dat niet heeft gedaan. Terwijl je seks hebt geloof je iemand als hij zegt dat hij een condoom omdoet. Ik deed niet aan internetdates, ging niet naar de sauna of afwerkplekken. Het is iemand geweest die ik gewoon uit de kroeg kende. Misschien heeft drank wel een rol gespeeld.

Het lijkt me ontzettend vervelend om niet te weten van wie het komt.
Ja, daar heb ik het heel lang moeilijk mee gehad. Misschien weet diegene het zelf ook niet. Uiteindelijk heb ik het gelukkig los kunnen laten.

Heb je contact gezocht met de mensen waarmee je in die periode seks hebt gehad?
Nee, want het is niet echt iets dat je tegen alles en iedereen vertelt. Ik heb me afgezonderd van de buitenwereld. Het is een taboe, je vertelt niet even iemand dat je hiv hebt. Veel mensen vinden het met chlamydia of syfilis al lastig. En als je het iemand vertelt, weet je niet waar het nog meer terechtkomt. Ik wilde absoluut niet dat ik hier het café in zou stappen en dat mensen zouden zeggen ‘dat is die jongen met hiv’.

Hoe oud was je precies toen je erachter kwam?
Ik was net twintig geworden. Ik was erg moe. Als ik een simpele trap op liep, was ik al buiten adem. De dokter heeft een bloedtest gedaan en dacht dat het Pfeiffer was. Een paar bloedtesten later waren we nog niet veel verder. Wel bleken er te weinig witte bloedcellen te zijn. Ik ben gaan googlen en kwam erachter dat het hiv zou kunnen zijn. Ik heb de dokter gevraagd om me daarop te testen en dat was het inderdaad. Stom dat de dokter daar niet eerder aan gedacht. Toen ik op internet zag dat het waarschijnlijk hiv was, barstte ik gelijk in tranen uit. Ik heb het meteen m’n moeder verteld en ‘s avonds hebben we huilend op bed gezeten. Een week later werd ik gebeld door de huisarts of ik langs wilde komen. Dan weet je genoeg.

Hoe reageerde je moeder er op?
Ze was erg geschrokken, maar ze troostte me vooral. Ik heb m’n beste vriend het ook meteen verteld en die belde huilend op. Ik kon bij hen meteen mijn verhaal kwijt.

Ik kan me voorstellen dat je je ondanks de steun op zo’n moment erg eenzaam voelt.
Ja, zeker. Ik werd bang voor de toekomst. Ik zag mijn hele toekomstbeeld voor me wegvallen. Het voelde voor mij als het einde van de wereld. Ik heb altijd geroepen ‘als ik hiv krijg, spring ik voor de trein’. Ik ben blij dat ik er nog steeds ben. Hiv krijgen is altijd erg, ook als je de vijftig al gepasseerd bent, maar ik was net twintig geworden!

Welk advies gaf de dokter je?
De huisarts heeft meteen dezelfde week een afspraak gemaakt met de internist in het ziekenhuis. Daar werd me uitgelegd wat er precies aan de hand was en wat de gevolgen waren. Er werd meteen verteld dat je niet zomaar iemand anders kunt besmetten. Ik kreeg ook veel boekjes en links naar websites. Er is een vereniging hier in de provincie, maar daar zitten vooral veel ouderen. Dat was niet wat ik zocht. Ik had vooral behoefte aan verhalen van jongeren. Via het internet ben ik bij Jongpositief terecht gekomen. Zij organiseren eens per jaar een weekend voor seropositieve jongeren en daar heb ik vorig jaar aan meegedaan. Dat zorgde er uiteindelijk voor dat ik weer mezelf werd en er makkelijker mee omging en over kon praten. Ik heb heel lang getwijfeld of ik mee moest gaan. Ik wilde niet herkend worden, zelfs niet als dat betekende dat diegene zelf ook seropositief zou zijn.

Uiteindelijk heeft het me geholpen om mezelf te accepteren. Het delen van ervaring met anderen was heel fijn. Ik kon opeens vragen stellen aan jongens die in dezelfde situatie zaten. Hoe zij bepaalde dingen aanpakken, aan wie ze het wel en niet vertellen, dat soort vragen. Alles is bespreekbaar, echt alles. Gesprekken over relaties kan ik ook wel met mijn ouders voeren, maar dat is toch anders. Ik hoorde er positieve verhalen. Dat het nog steeds mogelijk is om een gelukkige relatie te krijgen, een huis te kopen en een leuke baan te vinden. En het is ook een plek waar je het gezellig kunt hebben en tegelijkertijd volledig jezelf kunt zijn. Ik vind het jammer dat ik het niet eerder heb gevonden. Dit jaar vindt het waarschijnlijk niet plaats omdat ze de financiering niet rond krijgen. Heel erg zonde!

KS

Noot: de naam is gefingeerd, deel 2 verschijnt volgende week.

Gerelateerde artikelen

© 2013 Gay.nl