04-05-2012 | Gezondheid

Het voelde als het einde van de wereld. Dave was net een maand twintig toen hij erachter kwam dat hij hiv had opgelopen. Nu, drie jaar later, durft hij er steeds meer over te praten en vindt hij het vooral ook belangrijk dat anderen stilstaan bij de gevolgen van hiv. In drie interviews vertelt Dave over de besmetting, over de mentale klap en over het leven met hiv.

Aan het einde van het vorige interview vertelde je dat je er weer in geloofde dat je ook een relatie kunt krijgen met iemand die niet seropositief is. Dat kwam door je relatie met iemand die je kende via Jongpositief. Hoe zit dat?
Die relatie heeft me zelfverzekerder gemaakt. Het aantal jongens van mijn leeftijd met hiv is beperkt en dan moet er maar net iemand tussen zitten waar je een klik mee hebt. Tijdens het weekend van Jongpositief heb ik verhalen gehoord van andere jongens die inmiddels relaties hebben met vriendjes zonder hiv. Dus het kan wel. Ik heb voor mezelf besloten dat ik, mocht het zo ver komen, iemand pas vertel dat ik seropositief ben op het moment dat we echt close aan het worden zijn. Dat is gevaarlijk, want iemand kan er dan alsnog mee stoppen. Maar misschien gaat het wel goed. Dat kun je van te voren toch niet zeggen.

Toen je je vriendje kreeg, was dat ook het moment waarop je weer aan seks ging denken?
Nee, dat was daarvoor al. Ik ben het een paar maanden na de besmetting uit de weg gegaan, maar iedereen heeft behoeftes. De internist zij dat het gewoon kan, als het maar veilig gebeurt. De eerste keer was ontzettend moeilijk. Dat was zo’n drie maanden na het nieuws. Ik was bang dat er iets mis zou gaan. Misschien gebeurt er iets raars en moet ik achteraf iets uit gaan leggen. Ik ben er al niet blij mee dat ik het zelf heb, laat staan dat ik het iemand anders geef.

Hoe kwam dat contact tot stand? Je ging niet uit in die periode.
Dat kwam via internet. Ik was aan het chatten. We hebben het niet over hiv gehad. Het was gewoon een scharrel, een seksdate. Op een gegeven moment krijg je nu eenmaal weer behoefte eraan. En het fijne van internet is dat het anoniemer is. Dat was zeker op dat moment een stuk makkelijker. Het gaf me een enorme opluchting, ik dacht ‘het kan gewoon’. Natuurlijk ben ik voorzichtiger, maar het blijft gewoon vanzelf gaan.

Is je seksuele leven erg veranderd?
Het is wel minder geworden. Ik zocht het een tijd lang minder op, dat kwam mee met de dip. Inmiddels is het wel weer bij getrokken. Vroeger had ik nog wel eens seks met een flinke borrel op of met poppers erbij. Nu doe ik dat absoluut niet meer. Ik wil wel de controle houden. En anders doe ik het niet. Ik heb eens seks gehad met iemand die geen condoom wilde gebruiken, dat gaat niet gebeuren. Toen stond ik tien minuten later weer op straat. Dan maar geen seks.

Was dat een lastig moment?
Ja, ik dacht echt ‘wat nu?!’. Je zit toch in de stemming. Maar ik heb voor mezelf besloten het niet te doen. Het gaat mijn normen en waarden te buiten.

Waarom vertel je je sekspartners niet van te voren dat je seropositief bent?
Het zijn anonieme contacten, mensen die je een keer ziet. Waarom zou ik erover vertellen als alles toch veilig gebeurt en goed gaat? Kijk, als er een keer iets mis gaat, dan zal ik het wel vertellen. Maar zolang er niets aan de hand is, waarom? Ik vind het al lastig om het bekenden te vertellen. Het blijft een taboe om seks te hebben met mensen die seropositief zijn en ik denk dat veel mannen het ook niet willen weten. Maar er zijn er ook genoeg die het niet uit de weg gaan. Er is een datingsite voor seropositieve mannen. Ik kwam daar laatst een vriend van mij tegen. Die is niet seropositief maar zit er omdat het hem niet uitmaakt of iemand wel of geen hiv heeft. Ik vond het fijn om te zien dat iemand er ook zo over kan denken.

Er zijn waarschijnlijk veel mensen kritisch op je keuze om het niet van te vertellen. Je ontneemt andere mensen de keuze of ze het risico wel of niet willen nemen.
Dat is zelfbescherming om het vooroordeel en de stigma’s te voorkomen. Ik gebruik condooms, dat vermindert al het risico. En dan zit ik ook nog aan de medicijnen, dat maakt het nog kleiner.

Ben je inmiddels helemaal thuis in de terminologie? T-cellen, non-detectable...
Ja, dat is me meteen allemaal bijgeleerd. Ik moet nu slechts ieder half jaar op controle omdat het hiv-virus niet detecteerbaar is. Dat betekent dat het nog maar voor zo’n 2% besmettelijk is en dan moet je wel heel ruig tekeer gaan. Het is verwaarloosbaar. Het risico voor mij om iemand te besmetten is momenteel ongelofelijk klein. Dat is anders als je net geïnfecteerd bent, dan is je viral load veel te hoog. Ik ken een stel waar een van de twee seropositief is en die hebben ook onveilige seks samen omdat bij hem het virus niet detecteerbaar is. De internist zegt ook dat dat in principe kan, maar het blijft je eigen verantwoordelijkheid. Dat is al een enorm verschil met hoe dat tien jaar geleden werd verteld.

Kun je je voor jezelf voorstellen dat je onveilige seks hebt met iemand die geen hiv heeft?
Ja, dat komt ook vooral door de gesprekken die ik met dat stel heb gevoerd.

Er zijn veel mensen die deze nieuwe voorlichting verschrikkelijk vinden omdat ze vinden dat je het risico nooit moet nemen. Denk je dat het uiteindelijk toch gaat bijdragen aan acceptatie?
Het probleem is dat de oude generatie nog steeds het schrikbeeld in z’n hoofd heeft, en de nieuwe generatie denkt er juist te makkelijk over. Er is geen middenweg. Het is niet de bedoeling dat iemand met hiv die non-detectable is buiten een relatie onveilig seks gaat hebben. Als je hiv hebt ben je net iets besmettelijker voor andere soa’s zoals chlamydia. Dat is een aanslag op je gezondheid die je er niet bij wilt hebben.

Hoe snel werd het virus bij jou niet-detecteerbaar?
Vrij snel nadat ik met de medicijnen begon al. Het eerste jaar hoefde ik geen medicijnen te slikken omdat bepaalde waardes van m’n weerstand nog hoog genoeg waren. Ik slik twee pillen per dag, op één moment. Ik ben ooit begonnen met één pil, maar die was te sterk. Nu is het beter verdeeld. En twee pilletjes, dat stelt niet veel voor. Ik heb geen hele koelkasten vol. Dat is misschien ook wel waarom mensen er zo makkelijk over denken, ‘twee pilletjes en klaar’. Maar dat is het zeker niet.
Ben je bang geweest dat het zou overslaan naar aids?
Nee. Dat heeft de internist gelijk verteld. Het komt tegenwoordig bijna niet meer voor, alleen bij de oudere generatie die het al langer heeft. De huidige medicijnen zijn zo goed dat je makkelijk 70 kunt worden. Veel mensen denken bij hiv aan Freddy Mercury en aan de dood. Maar dat is twintig jaar geleden. Er is zó veel veranderd. Er is zelfs al iemand genezen van hiv! Maar wat hij doorstaan heeft zou ik er niet voor over hebben. Hij, Timothy Brown, heeft twee beenmergtransplantaties gehad. Als je zelf alles op een rijtje hebt en een beetje rust hebt gevonden, is er prima mee te leven.

Hoe denk je dat de publieke opinie over hiv nu is?
Die is redelijk negatief. Veel mensen vinden dat het je eigen schuld is, dat je beter op had moeten passen. Hiv wordt nu eenmaal snel gelinkt aan homo’s en onveilige seks. Het zou voor de acceptatie een stuk schelen als mensen niet met een beschuldigend vingertje staan te wijzen. Dat maakt het in elk geval makkelijker om er open en eerlijk over te praten. Maar tot nu toe blijft men die link altijd leggen en het lijkt altijd wel negatief hoe er over gedacht wordt.

Er zijn ook jongens en mannen die wel bewust geïnfecteerd willen worden.
Daar schrik ik heel erg van. Ik zag laatst op een chat iemand met de omschrijving ‘welke seropositieve top neukt me door’. Ik kan er met m’n gedachte niet bij waarom je dat zou willen. Misschien ‘om er bij te horen’? Ik snap het echt niet. Die jongen was 21, hij weet niet eens waar hij het over heeft. Echt zonde van zo’n jongen. Het liefst zou ik op hem in willen praten, maar ik ben bang dat dat toch niet helpt.

Vind je dat er genoeg voorlichting gegeven wordt?
Nee. Ik heb er geen cijfers over, maar toen ik een paar jaar terug op de middelbare school zat werd er nauwelijks seksuele voorlichting gegeven, laat staan dat er over hiv gesproken werd. Er werd aangenomen dat de ouders dat wel deden.

Zou er eigenlijk niet een seropositieve jongen mee moeten doen aan iets als de Mister Gay-verkiezing?
Ik heb daar wel eens over nagedacht. Het is wel een goede manier om er publieke aandacht mee te krijgen, maar dan moet ik een stuk sterker in m’n schoenen staan. Het zou wel een geweldig rolmodel zijn. 

KS

Noot: de naam is gefingeerd.

Gerelateerde artikelen

© 2013 Gay.nl